vrijdag 12 februari 2016

Kepen, Vinken en Groenlingen

Vanmiddag zat ik te wachten of de Keep weer terug zou komen. Na een tijd wachten verschenen er een paar Keep vrouwtjes. De Vinken en Groenlingen wijzen de keep de weg naar de voerplaats.

De Sperwer die dinsdag en woensdag de vogeltjes in onze tuin naar het leven stond lijkt een ander jachtterritorium gevonden te hebben. Gelukkig maar.....

De kepen kwamen samen met de Vinken en Groenlingen op het voer af.



De Heggenmus is geen mus

Er zijn maar weinig vogels die algemeen voorkomen en toch zo onbekend zijn als de heggenmus. Dat komt vooral door het onopvallende uiterlijk en gedrag. Allereerst, de Heggenmus is geen mus. De insecteneter behoort tot de familie van de Heggenmussen (Prunellidae) waar ook de Alpenheggenmus toe behoord.

Het verenkleed is overwegend grijs en bruin, soms met een contrasterende oranje of zwart-witte tekening. De bovendelen zijn vaak gestreept. De lichaamslengte varieert van 14 tot 18 cm. Enkele soorten vertonen naast normale paarvorming polygenie, waarbij één mannetje met 2 of 3 vrouwtjes paart, maar ook polyandrie komt voor, waarbij een vrouwtje paart met 2 of 3 mannetjes. Het legsel bestaat uit 3 tot 6 blauwachtige eieren, die 2 weken lang worden bebroed. Na 2 weken verlaten de jongen het nest.

Heggenmus

Heggenmussen begeven zich niet graag uit de directe nabijheid van struikgewas, waaronder zij in het strooisel naar insecten en spinnen zoeken. Het liefdesleven van heggenmussen is goed onderzocht en - naar menselijke maatstaven - vrij heftig gebleken. Mannetjes houden er vaak meer vrouwtjes op na, en andersom. Overspel is dan ook aan de orde van de dag. Overigens komt dit bij meer vogels voor.

Een rommelige tuin met dicht struikgewas is een ideale heggenmussenbiotoop. Het nest wordt gemaakt in dicht struikgewas in struiken of in een haag. Zo nu en dan begeeft de Heggenmus zich buiten de beschermende struiken.

woensdag 10 februari 2016

Casarca te gast op het Beleven

De Casarca (Tadorna ferruginea), ook wel Roestgans genoemd, is een oranjebruine halfgans. De Casarca behoort tot de familie van de eenden, net als de bergeend en de nijlgans. In ons land worden het hele jaar door Casarca’s waargenomen. Een deel daarvan is waarschijnlijk afkomstig uit waterwildcollecties of vogelparken. In augustus worden tegenwoordig jaarlijks op het Eemmeer grote groepen Casarca’s gezien, waarvan wordt aangenomen dat die wild zijn. Casarca’s trekken graag op met nijlganzen en daarmee worden ze dan ook regelmatig verward. En nu verblijft de Casarca dus ook op het Beleven.


De vogel heeft een lengte van 58 tot 70 cm en een vleugelspanwijdte van 110 tot 135 cm. Daarmee is de Casarca iets groter dan een eend, maar kleiner dan de meeste ganzensoorten. De Casarca lijkt qua postuur veel op de in Nederland algemeen voorkomende bergeend, die in werkelijkheid geen eend maar ook een halfgans is. Het verenkleed van zowel het mannetje als het vrouwtje is helder oranjebruin. De kop van het vrouwtje is iets lichter, meer kaneelkleurig. Het mannetje heeft in de zomer bovendien een zwarte halsring. De snavel is zwart en de poten zijn zwartachtig. De ogen zijn donkerbruin.

De Casarca legt 6 tot 16 eieren. Jonge vogels lijken op het volwassen vrouwtje, maar hebben vaak een grijze in plaats van witte voorvleugel. De soort komt voor van zuidelijk Europa tot Midden-Azië, noordwestelijk Afrika en Ethiopië. Deze halfgans broedt in steppegebieden, aan de oevers van meren, zoutmoerassen en rivieren, soms ook op kale berghellingen ver van water waar ze broeden in rotsholen. Het nest kan ook in holle bomen of oevervegetatie in de buurt van water worden gemaakt.

De Sperwer is weer terug

Hoewel ik de Sperwer als een bedreiging zie voor de kleine vogeltjes in onze tuin, heb ik de vogel nog maar eens op de foto gezet.


Het lijkt dezelfde te zijn. Vanmorgen had de Sperwer een Koolmees verorberd. Tijdens het fotograferen maakte zij (het is een juveniel vrouwtje) jacht op de Meesjes, maar keerde zonder vangst terug op de uitkijkpost.

De aanval ging verbazend snel. In no-time vloog de Sperwer omhoog, over de heg heen door de takken van de boom die achter de heg staat, en weer zonder vangst terug naar de uitkijkpost.

Gelukkig zijn de Meesjes ook snel, maar zal er de komende dagen wel een of meer vangen.