Casarca te gast op het Beleven

De Casarca (Tadorna ferruginea), ook wel Roestgans genoemd, is een oranjebruine halfgans. De Casarca behoort tot de familie van de eenden, net als de bergeend en de nijlgans. In ons land worden het hele jaar door Casarca’s waargenomen. Een deel daarvan is waarschijnlijk afkomstig uit waterwildcollecties of vogelparken. In augustus worden tegenwoordig jaarlijks op het Eemmeer grote groepen Casarca’s gezien, waarvan wordt aangenomen dat die wild zijn. Casarca’s trekken graag op met nijlganzen en daarmee worden ze dan ook regelmatig verward. En nu verblijft de Casarca dus ook op het Beleven.

De vogel heeft een lengte van 58 tot 70 cm en een vleugelspanwijdte van 110 tot 135 cm. Daarmee is de Casarca iets groter dan een eend, maar kleiner dan de meeste ganzensoorten. De Casarca lijkt qua postuur veel op de in Nederland algemeen voorkomende bergeend, die in werkelijkheid geen eend maar ook een halfgans is. Het verenkleed van zowel het mannetje als het vrouwtje is helder oranjebruin. De kop van het vrouwtje is iets lichter, meer kaneelkleurig. Het mannetje heeft in de zomer bovendien een zwarte halsring. De snavel is zwart en de poten zijn zwartachtig. De ogen zijn donkerbruin.

De Casarca legt 6 tot 16 eieren. Jonge vogels lijken op het volwassen vrouwtje, maar hebben vaak een grijze in plaats van witte voorvleugel. De soort komt voor van zuidelijk Europa tot Midden-Azië, noordwestelijk Afrika en Ethiopië. Deze halfgans broedt in steppegebieden, aan de oevers van meren, zoutmoerassen en rivieren, soms ook op kale berghellingen ver van water waar ze broeden in rotsholen. Het nest kan ook in holle bomen of oevervegetatie in de buurt van water worden gemaakt.

De Sperwer is weer terug

Hoewel ik de Sperwer als een bedreiging zie voor de kleine vogeltjes in onze tuin, heb ik de vogel nog maar eens op de foto gezet.

Het lijkt dezelfde te zijn. Vanmorgen had de Sperwer een Koolmees verorberd. Tijdens het fotograferen maakte zij (het is een juveniel vrouwtje) jacht op de Meesjes, maar keerde zonder vangst terug op de uitkijkpost.

De aanval ging verbazend snel. In no-time vloog de Sperwer omhoog, over de heg heen door de takken van de boom die achter de heg staat, en weer zonder vangst terug naar de uitkijkpost.

Gelukkig zijn de Meesjes ook snel, maar zal er de komende dagen wel een of meer vangen.

De Keep als winter tuingast

Vanmiddag, tijdens een regenbui, zag ik een aantal Kepen in de tuin. Ze zaten tussen de Mussen, Vinken en de Groenlingen. Zonde van het weer. Met beter licht zouden de foto's veel beter zijn. Tijdens de regen moest de ISO waarde omhoog en de sluitertijd en diafragma omlaag. En dat is ongunstig.

Kepen zijn de noordelijke tegenhangers van 'onze gewone' vink. In Nederland broeden jaarlijks enkele kepen, maar om meer dan drie tot vijf paren lijkt het niet te gaan. Hoe anders is het in Fenno-Scandinavië, waar de keep een van de meest talrijke broedvogel is. Daar echter ontbreekt de 'gewone' vink weer bijna helemaal. In de winter verblijven grote aantallen Scandinavische kepen in Nederland.

Mannetjes in zomerkleed hebben een ongetekend oranje keel en borst en een glanzend blauwzwarte kop en mantel. Vrouwtjes hebben slechts een oranje tint op de borst en hebben een bruingrijze kop. In de winter hebben mannetjes lichte, roestbeige zomen aan de zwarte veren waardoor ze een nogal bont uiterlijk krijgen. De stuit is in alle kleden wit en de witte vleugelstrepen zijn deels oranjegeel. In de winter foerageert Kepen samen met vinken op de grond en eten beukennoten. In onze tuin bleken de Zonnebloempitten erg te smaken.

Kepen zijn even groot als een Vink, 14-16 cm. De snavel is kegelvormig, zomers zwart, 's winters geel met zwart puntje.

Ongewenste Sperwer in de tuin

Een Sperwer is mooi, maar bedreigt wel de kleine vogels in de tuin. Voor een natuurfotograaf is een Sperwer leuk om te fotograferen. Voor een vogelliefhebber die er alles aan doet om kleine vogels in de winter naar z'n tuin te lokken is een sperwer het laatste wat wenselijk is.

Wel mooi, een Sperwer, maar hij jaagt andere vogels weg

Maar ja, als je niet thuis bent kun je de Sperwer ook niet verjagen, dus laten we de natuur z'n gang gaan. De Sperwer blijft ook niet de hele dag z'n prooi zitten wachten.

De Sperwer die in de tuin zat, is een vrouwtje. Een mannetje is 29-34 cm groot en heeft een blauwgrijs verenkleed, met roestrode borst en zwarte horizontale strepen, geen duidelijke wenkbrauwstreep en vaak enkele witte veren in nek of op de rug. Een vrouwtje is groter, 35-41 cm, heeft een donkergrijs verenkleed, met witte borst en zwarte horizontale strepen, duidelijke wenkbrauwstreep en gele iris.

De vogel die ik heb gefotografeerd is een juveniel vrouwtje.