De nieuwsgierige Roodborst

Rooddborsten zijn vaak erg nieuwsgierig en goed van vertrouwen. Tegen soortgenoten zijn zowel mannetje als vrouwtje daarentegen heel agressief en verdedigen zomers en 's winter fel hun territorium. Ze tonen daarbij de rode borstveren. Meestal maken ze hun nesten goed verborgen op de grond. De jongen hebben overigens nog geen rode borst.

De Roodborst is dol op vetbollen.

Het is een kleine bruine vogel met kenmerkende oranjerode borst en gezicht en een lichte onderbuik. Leeft buiten de broedperiode solitair. Jonge vogels zijn lichtbruin gevlekt. De leefomgeving van de roodborst zijn een niet al te jonge bossen, tuinen, parken en kleinschalige landschappen. In de winter is de roodborst veel te zien in grote tuinen, op zoek naar insecten, spinnetjes en andere kleine diertjes, aangevuld met bessen en zaden. In de winter ook een vaak geziene gast op voedertafels. Zoekt voedsel hippend op de grond of vanaf zitplaatsen.

Een deel van de Nederlandse broedvogelpopulatie trekt tussen augustus en november richting Spanje en Portugal, zij keren in het vroege voorjaar weer terug. Het deel dat in Nederland blijft, krijgt gezelschap van soortgenoten uit Duitsland, Polen en de Scandinavische landen. Voorjaarstrek tot eind april. Nachttrekker. De roodborst populatie in Nederland vertoont sinds 1970 een licht stijgende trend. Toch neemt het aantal roodborsten in de stedelijke omgeving wel af.

Gewone oesterzwam

De gewone oesterzwam (Pleurotus ostreatus) is een paddenstoel uit de familie Pleurotaceae. De soort komt algemeen voor op stammen van loofbomen waar ze in groepen zijn gerangschikt. Vooral op de beuk zitten ze vaak.

Gewone oesterzwam

De vorm lijkt op de schelp van een oester. Sinds 1980 wordt deze paddenstoel in Nederland op geprepareerd stro gekweekt waaraan het broed is toegevoegd. In het wild groeien ze op boomstammen en oude stronken. Er zijn lichtgrijze, lichtpaarse en gele oesterzwammen verkrijgbaar.

Oesterzwammen hebben een laag vochtgehalte en zijn beperkt houdbaar. Tijdens het bakken verliezen ze weinig vocht.

De Eekhoorn en de zwartkop

De Eekhoorn die eerder bij de vogel-fotohut werd gefotografeerd, weet zijn weg naar de vijver en de noten intussen goed te vinden. Op deze beelden, die voor observatie met de wildcamera (wildtrap camera) zijn gemaakt, zit de Rode eekhoorn eerst te drinken, en daarna (in een tweede scene) gaat hij er met een noot vandoor.

Aan het einde duikt de Zwartkop op. Een bijzonder beeld, omdat de meeste Zwartkoppen wegtrekken naar zuid Europa. Kennelijk is dit najaar zacht genoeg om nog even in Nederland te blijven.

Vogels op een verregende ochtend

Vanmorgen scheen heel even de zon. Daarna begon het langzaam te betrekken en werd het een druilerige ochtend. Veel vogels kwamen er niet bij de vogel-fotohut. Tijdens de ochtend kreeg ik het idee om een paar takken van de Kardinaalsmuts af te knippen en achte aan het decor te plaatsen. Dat leverde wel een mooie kleurrijkere verbetering op.

De Koolmees.

De kardinaalsmuts moet zijn populariteit niet van zijn bloei hebben: de kleine, groen-witte bloemetjes vallen nauwelijks op. De helder gekleurde, steenrode, dieproze of purperrode doosvruchten (waar de soort zijn naam aan dankt) zijn veel indrukwekkender. En in de herfst kleuren de lichtgroene bladeren, die opvallend lichter zijn dan de twijgen, prachtig rozerood. Vogels als lijsters, mezen en roodborstjes doen zich hier graag te goed aan de vruchten. Op deze manier zorgen zij ook voor de zaadverspreiding. Voor mensen zijn de zaden, evenals de andere delen van de plant, giftig. Om de verschijning van de vruchten en de herfstblaadjes wordt de kardinaalsmuts echter graag aangeplant.

Roodborst.

Merel (vrouw).

Heggenmus.

Vink.